Meer diversiteit en zelfstandigheid: verpleegkundige bij GZA

Sinds 2019 is Jabke werkzaam bij GezondheidsZorg Asielzoekers (GZA). Hoe is het om als verpleegkundige zorg te verlenen aan asielzoekers? Jabke vertelt je meer.

Ideale combinatie

“Voordat ik bij GZA begon, werkte ik als verpleegkundige in de wijkverpleging en in het ziekenhuis. Hier werkte ik vooral met oudere mensen. Ik ging op zoek naar een nieuwe baan omdat ik graag met jongere mensen wilde werken. Ik wilde meer diversiteit. Via een vacaturesite kwam ik bij GZA terecht en daar werk ik met veel plezier. Ik ben getrouwd en heb twee kinderen. Dit kan ik ideaal combineren met mijn werk bij GZA.”

“Als verpleegkundige doe ik de eerste beoordeling”

Jabke werkt bij GZA in Rijswijk. De praktijk is – net als bijna alle ruim 50 locaties van GZA - gevestigd in het asielzoekerscentrum. Hoe is dat om te werken op zo’n praktijk? Jabke: “Geen enkele dag is voorspelbaar. De dag start met een inloopspreekuur bij de doktersassistent en afhankelijk daarvan wordt mijn agenda verder ingevuld. Daarnaast heb ik mijn vaste afspraken met bijvoorbeeld chronisch zieken. Als verpleegkundige doe ik vaak de eerste beoordeling. In de reguliere praktijk doet de huisarts dit vaak. De huisarts is echter niet dagelijks aanwezig, daarom worden veel patiënten in eerste instantie door de verpleegkundige gezien. Ik doe lichamelijk onderzoek, voer gesprekken, schrijf medicatie voor en bepaal of de patiënt naar de huisarts moet.”

“Ik leer steeds nieuwe dingen”

Bij GZA werken ze anders dan op een reguliere praktijk. Jabke: “Ik ervaar deze manier van werken als positief. Je ziet de simpele consulten van de huisarts. Je krijgt meer vertrouwen van de huisarts omdat zij op jouw kunde en inzicht varen. Ik heb geleerd om zelfstandiger te zijn. In het ziekenhuis leun je toch meer op collega’s. Hier is er niet altijd een huisarts in de buurt. Natuurlijk kan je de huisarts altijd bereiken en samen overleggen. Maar dat is toch anders dan in het ziekenhuis. Ik ben nu zeven jaar gediplomeerd en leer hier nog steeds nieuwe dingen. Door de ervaring die je hier opdoet krijg je veel medische kennis.”

Enorme cultuurverschillen en een blanco dossier

Bij GZA werken ze met de tolkentelefoon. Hierdoor is de taalbarrière zelf niet zo’n uitdaging. Wat wel een uitdaging kan zijn, zijn de cultuurverschillen. Jabke: “Bij asielzoekers heb je te maken met enorme cultuurverschillen en dat maakt het aan de ene kant lastig: je moet langer doorvragen, mensen begrijpen jou niet, klachten kunnen anders beschreven worden dan je gewend bent… Daarnaast heb je een blanco dossier of heb je enkel medische gegevens van de afgelopen weken/maanden. Maar dit is dan ook juist de uitdaging: om te puzzelen hoe je het het beste aanpakt. Ik ben dus ook heel maatschappelijk bezig. Deze mensen zijn net in Nederland dus je geeft ook uitleg over hoe de Nederlandse zorg werkt, wanneer je wel of niet naar de huisarts moet, waarom verwijzingen langer duren… Soms moet je over de – voor ons – meest eenvoudige dingen uitleg geven en daardoor is het heel onvoorspelbaar.”

Creativiteit en maatschappelijke betrokkenheid

“Als verpleegkundige bij GZA, merk ik dat GZA je vertrouwen en zelfstandigheid geeft. Ze zijn professioneel maar niet te star. Er is ruimte voor vrijheid in hoe je de praktijk runt en de diverse patiëntengroep dwingt je tot creativiteit en een stukje maatschappelijke betrokkenheid. Je ziet veel meer van de patiënten en staat heel dicht bij ze, letterlijk en figuurlijk. Na mijn sollicitatiegesprek, heb ik een goede inwerkperiode gehad. Met al mijn vragen en scholingsverzoeken kon ik altijd ergens terecht. Als verpleegkundige bij GZA doe je meer dan in de reguliere zorg. Je krijgt meer zelfstandigheid. De eindverantwoordelijkheid ligt nog steeds bij de huisarts en dat is heel fijn,” vertelt Jabke.